او معنی آفتاب را می دانست

اسرار لطیف آب را وی دانست

یا سینه اش از شوق شکفتن پر بود

یا فلسفه شتاب را می دانست

 23 سال پیش بود که مهدی پروازکنان شرنگ تلخ نیستی را در کام

 خویش به شهد وصال معشوقش بدل ساخت و آل و تبارش را به سوگ

 نشاند! بی تردید نام او با کیمیای هنرش در یادها جاوید خواهد بود .

 مزار مهدی خازن

 آدرس مزار :   تبریز - وادی رحمت - بلوک ۱۰ - ردیف ۱۳۳

شماره ۳۴

مهدی خازن            

بر بالهای پرستو

پرستویی که از شدت سرما یخ زده بود بر زمین افتاد . دستی به او زد؛ بدنش خشک شده بود؛ عین سنگ! چند برگ پائیزی زرد رنگ به روی بدنش گذاشت . چند قطره آب هم در دهانش ریخت . روزها گذشت... پرستو به هوش آمد و چنین گفت: تو مرا جان بخشیدی! من دوباره روی خورشید را خواهم دید! دوباره در آسمان اوج خواهم گرفت! پرستو رفته بود و او تنها مانده بود در میان بیگانگان .آن روز آمده بود تا با خورشید خداحافظی کند.آخر او را به بند کشیده بودند. دیگر او می بایست در تاریکی زندگی می کرد؛ مثل کورهای عصا بدست که یک عینک ذره بینی درشت هم بر چشمانش زده اند . به روی خورشید خندید . قطره اشکی از گوشه چشمان به گود رفته اش بیرون آمد. در صورتش دوید و سپس بر زمین افتاد و محو شد . دلش نمی خواست از خورشید جدا شود . ناگاه از امتداد آسمان، همان پرستویی که نجاتش داده بود ظاهر گشت . بر پشت او سوار شد . از روی کشتیها گذشتند . ابرها را پشت سر گذاشتند . از سرزمینهای مختلف گذشتند . دیگر به آنجا رسیده بود . به سرزمین خودشان .

 تبریز - سال 1362 

خازن ، مهدي ، پرواز در آسمان خاطرات ، ۱۳۶۵ ، نسخه خطي ، ص ۲۲